Położona w Dolinie Świątyń w Agrigento, Świątynia Zeusa Olimpijskiego, czyli Olimpiejon, była monumentalną budowlą, która pozostała niedokończona. Jest to największa świątynia dorycka na Zachodzie. Jej budowa nigdy nie została doprowadzona do końca. Stanowi również unikalny przypadek architektoniczny w świecie greckim, z posągami gigantów, które znajdowały się między pilastrami.
Dziś monument przedstawia się jako ogromne pole ruin, będące skutkiem zniszczeń dokonanych przez czas.
Kult miał być związany z Zeusem chtonicznym, znanym na przykład u Hezjoda jako dawca dóbr rolnych. Co mogłoby wyjaśniać koncepcję architektoniczną, z zamkniętą i zwartą strukturą wokół wielkiej sali wewnętrznej.

Historia i kontekst

Głowice Świątyni Jowisza, Dolina Świątyń w Agrigento

Głowice Świątyni Jowisza

Według Diodora Sycylijskiego, budowę świątyni zapoczątkował Theron w następstwie zwycięstwa pod Himere przeciw Kartagińczykom w 480 r. p.n.e. Wyjątkowy rozmach prac budowlanych, w połączeniu z trudnościami politycznymi i militarnymi, które naznaczyły Agrigento, najwyraźniej doprowadziły do porzucenia budowy.
Po złupieniu miasta przez Kartaginę w 406 r. p.n.e. budowla pozostała niedokończona. Późniejsze trzęsienia ziemi, prawdopodobnie z okresu średniowiecza, przyczyniły się następnie do jej ostatecznego zawalenia, a w XVIII wieku została wykorzystana jako kamieniołom do budowy mola w Porto Empedocle.

Architektura świątyni

Choć tradycyjnie określa się ją mianem świątyni doryckiej, w rzeczywistości należy do nietypowego typu architektonicznego, unikalnego w świecie greckim, czasami opisywanego jako „pseudodorycki”, charakteryzującego się kolumnadą wtopioną w mury, a nie wolnymi kolumnami.
Budowla wyróżniała się masywnymi kanelowanymi pilastrami oraz obecnością telamonów, kolosalnych posągów zintegrowanych z grubością murów. Dziś w ruinie, stanowi ważne świadectwo architektonicznych ambicji starożytnego miasta Akragas.

Rekonstrukcja świątyni Zeusa - agrigento-museo-archeologico-tempio-di-zeus-233

Rekonstrukcja świątyni Zeusa

Świątynia wznosiła się na kolosalnym podmurowaniu o wymiarach 56,30 × 113,45 m. Pilastry – często opisywane jako kolumny – osiągały blisko 20 metrów wysokości.
Między tymi pilastrami stały telamony o wysokości około 7,5 do 7,8 metra, figury gigantów z uniesionymi ramionami, zintegrowane z zewnętrznymi strukturami murowymi. Ta cecha architektoniczna jest szczególnie godna uwagi.
Ich funkcja była zasadniczo dekoracyjna i symboliczna, a nie strukturalna.
Jedna z tych figur, zrekonstruowana w XIX wieku z oryginalnych fragmentów, jest przechowywana w sali Muzeum Archeologicznego (kopię pozostawiono na miejscu, wśród ruin świątyni).

Olimpiejon wyróżniał się unikalną innowacją architektoniczną w świecie greckim: zewnętrzna kolumnada była całkowicie zamknięta ścianami, tworząc masywną osłonę niemającą znanego odpowiednika w architekturze hellenistycznej.
Według świadectwa Diodora świątynia miała mieć oba frontony rzeźbione (przedstawiające odpowiednio gigantomachię i zdobycie Ilionu). W odległości mniejszej niż 50 metrów od wschodniej fasady znajdują się pozostałości monumentalnego ołtarza.

Na niektórych blokach można jeszcze dostrzec wgłębienia w kształcie litery U, używane do podnoszenia za pomocą lin i urządzeń ciągnących. Ślady te odpowiadają technikom budowlanym poświadczonym w monumentalnych konstrukcjach Akragas, zgodnie z badaniami archeologicznymi Museo Archeologico Regionale.

W odległości 50 metrów naprzeciwko wschodniej fasady widoczne są pozostałości ołtarza świątyni.

adsensefeed

Miejsce sakralne na południowy wschód od świątyni oraz gimnazjon

Strefa sakralna położona na południowy wschód od Świątyni Zeusa pochodzi z drugiej połowy IV wieku p.n.e., z małą świątynią i dziedzińcem usianym małymi bothroi i małymi dołkami wotywnymi.
Mała świątynia, poprzedzona wykutymi w skale schodami, ma pronaos i wyniesioną cellę podzieloną na dwie części. Dziedziniec po stronie południowej ogranicza rodzaj portyku-fontanny.
W południowo-wschodnim narożniku świątyni Zeusa podłużna konstrukcja to mur obronny połączony z Porta IV, powstały po pierwszej wojnie punickiej, gdy świątynię przekształcono w obiekt obronny.

Na północny wschód od Świątyni Zeusa ścieżka prowadzi do obszaru gimnazjonu, datowanego na okres augustowski, położonego na południe od dolnej agory (znajdującej się na poziomie obecnego parkingu). Odkryto fragment portyku, który miał być miejscem ćwiczeń pod dachem, oraz kilka inskrybowanych siedzisk, które na podstawie dedykacji dla Hermesa i Heraklesa.
Inne budowle i struktury z późniejszego okresu: dwa prostokątne budynki i budowla na planie koła, które pochodzą z kompleksu o funkcji publicznej z okresu konstantyńskiego (IV wiek n.e.).

Gdzie znajduje się Świątynia Zeusa w Agrigento

Travelers' Map is loading...
If you see this after your page is loaded completely, leafletJS files are missing.

Informacje

Strony zewnętrzne: www.lavalledeitempli.it, fr.wikipedia.org

W Dolinie Świątyń w Agrigento

Kategoria Agrigento